welkom
aukje wijma gedichten

hoofdmenu

 Omgaan met Heilige woorden
 
De tentoonstelling 'Jodendom. Een wereld vol verhalen', momenteel in de Nieuwe Kerk in Amsterdam,
staat vol schatten die allemaal zijn verbonden met de Thora.
De Thora bestaat uit de eerste vijf boeken van het Oude Testament.
 De tekst ervan werd met de hand geschreven op een boekrol van perkament
van de huid van een rein dier.
Wat mij bijzonder opviel, waren de Thoraornamenten die uit de hele wereld bijeen waren gebracht.
In elk land maakte de joodse gemeenschap, elk op eigen wijze,
 prachtige zilveren versierselen voor de uiteinden van de twee stokken
waar de boekrol omheen gedraaid word.
Die boekrollen worden bewaard in bewerkte omhulsels
en daarna opgeborgen in de Ark, een soort heilige kast.
Zo zorgvuldig gaan de joden met hun geloofsgeschiedenis om.
Hoe gaan wij met onze bijbels en Bijbelwoorden om?
Ik weet, het gaat niet om de uiterlijkheden -
 en toch ervaar ik bij het zien van zoveel moois Liefde en Heilig weten.
.....................................
 
Winnen met gevouwen handen
 
Afgelopen zondagavond was ik bij de opening van "de week van gebed".
Zomaar een uur boven alle kerkmuren uitgetild, samen in de oudste kerk van Drachten zingen,
bidden en luisteren naar woorden uit het evangelie.
Al meer dan honderd vijftig  jaar wordt er in Nederland
 en zo'n honderd andere landen aan het begin van ieder jaar een gebedsweek gehouden.
 Ook in Friesland komen deze week in verschillende plaatsen
mensen uit diverse kerken samen om een uur te bidden.
 Dit jaar is het thema "Winnen met gevouwen handen". 
 Ik vind het een bemoedigend thema. Hoe vaak voel ik me niet machteloos als ik nieuws lees en zie,
verhalen hoor?  Ook ik wil graag wereldverbeteraar zijn.
Maar mijn armen zijn zo kort, en mijn inzicht beperkt.
Het is dan bijna tegendraads om stil te worden mijn  handen te vouwen
en mijn onmacht uit handen te geven, op te dragen aan de Eeuwige.
Wonderlijk dat daar kracht van uit opstijgt, dat je dan aan de winnende kant staat.
....................................

 

Belangrijk werk

Van achter mijn laptop vandaan kijk ik uit over een gemeenteplantsoen.
Werknemers van Caparis zijn er vandaag druk bezig met schoffelen en viezigheid te verwijderen.
Belangrijke mensen, kwetsbare mensen vaak, die zorgen dat onze leefomgeving er steeds weer netjes opgeruimd uitziet. Hoe vaak loop ik gedachteloos aan hen voorbij?
 Terwijl een hele dag schoffelen en vegen mij vast niet mee zou vallen.
Ik denk aan woorden van Jezus uit de Bergrede:
 juist door kwetsbare en kleine mensen kunnen wij op het spoor komen
van wat belangrijk is om te doen en te laten in ons leven.
Belangrijk lijkt in mijn ogen zo vaak iet gewichtig en groots.
Maar soms is dat gewoon zorgen dat het afval opgeruimd wordt, de straten schoon zijn,
en het gemeentegroen er weer prachtig bij staat. Zodat er ruimte en overzicht is om te leven.
Het nieuwe jaar beleeft alweer zijn tweede week,
 maar ik formuleer alsnog een goed voornemen:
alle schoffelaars die ik onderweg tegenkom, hartelijk groeten.
................................................
 
De orde van de dag
 
We zijn de drempel van het nieuwe jaar overgegaan.
 Het nodige lawaai dat de boze geesten moest verdrijven is overgewaaid.
De kruitdampen dragen we mee in onze longen. En de stoepen zijn hopelijk weer schoongeveegd
. En nu ik weer tot de orde van de dag kom, vraag ik me af,
 waar bestaat die orde van de dag bij mij eigenlijk uit? 
 Ben ik me bewust van mijn dagelijks leven?
Mijn dagelijkse vrijheid? Dat er dagelijks meer dan genoeg eten beschikbaar is ?
Ben ik me bewust van de ruimte die ik heb om te zeggen en schrijven  wat ik op mijn hart heb?
 Dringt het echt tot me door hoe bevoorrecht ik ben ?
  Mijn orde van de dag heeft veel ruimte om te doen en te laten.
En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor. 
Zo aan het begin van een nieuw fris jaar kan dat dankbare gevoel ook helder bij me binnenkomen.
En ik hoop het vast te mogen houden door de dagen van 2012 heen.
 Ondanks alle andere berichten, die me op een dwaalspoor proberen te brengen.
........................................ 
 

Een jaar gedragen

 

Op een van de laatste dagen van dit jaar blader ik mijn agenda van 2011 door.

 Wat is er weer veel voorbij gekomen.

 Hoogte- en dieptepunten.

Vergaderingen en vakanties. Oppasdagen, verjaar- en sterfdagen.

 Bezoeken van en aan de kinderen. De regelmatige kloosterweekenden.

 Soms was het worstelen, had een dag meer dan genoeg vragen

 waarvoor de oplossing niet zomaar voorhanden was.

En dan weer kon ik genieten van een klus die geklaard was, mensen, kinderen, het weer.

Al die gebeurtenissen hebben in mij een plek gekregen. Ze hebben mijn leven gekleurd. Wijsheid gegeven.

 De scherpe, soms pijnlijke kanten zijn er wat af geslepen.

 Het zijn herinneringen geworden,die nu keurig ingepakt met mijn agenda, naar zolder gaan.

Wat scherp blijft, is het zeker weten dat ik ook dit jaar weer gedragen werd

door De Grote Kracht die Liefde is.

 Dat er wondertjes op mijn pad kwamen,

 dat ik vaak dankjewel naar boven heb kunnen mogen zeggen.

 
 
....................................
 
Mijn vroege kerstfeest.
 
Eén voor één druppelen de Bijbelclubleden, de met kerstboom versierde ruimte binnen.
 Stuk voor stuk prachtige mensen met een beperking. 
 We drinken en praten eerst wat met elkaar.
 En daarna zingen we “Goedenavond welkom allemaal, ik met mijn en jij met jouw verhaal”
 Eén van de Bijbelclubleden speelt keyboard begeleidt ons zingen.
Dan steken we de grote kaars aan als symbool van het Licht van Christus .
Wie dat wil mag voor iemand of iets een klein kaarsje aansteken.
 Een ontroerend moment.
Als we zullen gaan bidden, komen ze met hun vragen.
Wil je voor me bidden,  ik heb last van spanningen, en een ander,  ik zie zo tegen de kerstdagen op,
wil je bidden voor eenzame oude mensen en nog veel meer.
 Mijn papier raakt vol, zoveel hebben ze op hun hart wat ze voor de Eeuwige neer willen leggen.
En dan bidden we, alles wordt gezegd en opgedragen aan de Eeuwige.
  En we danken  dat we samen kerstfeest mogen vieren.
 
 Mijn kerstfeest kan niet meer stuk dit jaar.
 
..............................
 
Zie je het?
 
In december heeft het woord licht een dubbele betekenis:
 licht om onze omgeving te kunnen waarnemen, en Licht met een hoofdletter.
 Elk jaar opnieuw leven we in de adventsweken in afwachting en verwachting van dat Licht.
  Zal  het ons juist in deze donkere dagen raken? Aanraken ?
Ondanks de sombere berichten om ons heen en sombere gedachten in ons zelf,
waarin het Licht lichtjaren ver van ons verwijderd lijkt?
  Zal het Licht van het Christuskind daar doorheen kunnen breken?
 Om ons glashelder te laten zien dat juist in een klein onbeduidend begin grote kracht schuilt? 
 Zijn leven startte klein en somber in een kribbe.
Door al onze  somberheid en opgeblazen weelde heen maakt 
 Zijn Aanwezigheid ook nu nog elke dag wel ergens een nieuw begin.
Het is de vraag of we het kunnen waarnemen. We hebben geen diploma’s of geld nodig.
Het vraagt,alleen dat we ons hart open te breken,
zodat het Licht binnen kan komen,
geboren mag worden.
 
.....................................

Een beslagen spiegel
 
Ik las vanmorgen nog eens weer een aantal gedichten van Fedde Schurer.
Ze raakten me diep. Als dichter vind ik hem een woordkunstenaar.
Maar bovenal een bewogen gelovige.
 En dan te bedenken dat hij door een deel van de gelovige samenleving 
 in de jaren negentien twintig tot zestig, aan de kant werd gezet.
Hij mocht niet meer aan het avondmaal.
Een talentvol maar ook gevaarlijk spreker werd hij genoemd.
 Als ik zijn poëzie lees, krijg ik ook een ander beeld voor ogen.
 Een beeld van iemand   die de kern van het leven worstelend in woorden probeert te vangen. 
 Fedde Schurer liep geen gebaande wegen, hij had een missie.
Een missie gaat vaak tegen de stroom van de samenleving in.
Een missie kan je knikkende knieën bezorgen en toch ga je je droom achterna.
 Je kunt en wilt niet anders.
Het is aan ons mensen van deze samenleving, de dromers met een missie in het oog te krijgen,
ze te stimuleren, in plaats van hun af te wijzen.
 
 Een opgave die een heldere spiegel vereist.
 
..................................
 
 
Jozef de man van Maria.
 
In het Matheüs evangelie staat dat Jozef vier keer droomde.
 En dat hij vier keer gehoor gaf aan de opdrachten die hij kreeg. 
 Na de eerste droom nam hij Maria tot vrouw, na de tweede moesten ze hals over kop naar Egypte vertrekken,
 de derde vertelde hem dat hij weer terug kon naar Israel, en de laatste  droom maakte hem duidelijk
waar ze in Israel moesten gaan wonen.
 Jozef nam de verantwoordelijkheid voor Maria en het Kind op zijn schouders .
 Gehoor geven aan een droom of oproep is een spannende zaak.
 Zou het wel  de bedoeling zijn dat….
Soms kan een oproep zo sterk zijn dat je er niet om heen of onderuit  kunt, 
 je er als het ware vanzelfsprekend  gehoor aan geeft.  Zou het bij Jozef ook zo gegaan zijn? 
 Hij droomde, hoorde een stem die hem vertelde wat hij moest doen.
En hij  deed wat hem  gevraagd werd, zonder te weten, hoe het uit zou pakken
. Alleen met het vertrouwen dat die Stem er was geweest,
en zou zijn, als het nodig was.
 
.................................
 
 Aangenaam
 
In Matteús 18:20 staan de volgende woorden van Jezus:
 ‘Waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben Ik in hun midden.’
Bij die woorden ‘samen zijn’ denk ik in eerste instantie aan een kerkdienst;
 het woordenboek zegt simpel ‘gezellige bijeenkomst, aangenaam’.
Ik herinner me een gesprek op het voetbalveld,
 waarin het gevoel ‘Hij is erbij’ zomaar opeens doorbrak en we deelden dat inzicht met elkaar.
 Kostbare momenten van verbondenheid.
 Hij deelt zijn warmte, spirit en aangename gezelligheid kwistig uit,
tijdens wandelingen, als we samen zingen, of gewoon tussen de bedrijven door op ons werk.
Soms zijn we samen zonder er erg in te hebben dat het in Zijn naam gebeurt,
 en ervaren we pas achteraf Zijn aanwezigheid.
 Maar vaak, bijvoorbeeld als we met een paar mensen een lastige klus moeten klaren,
 is het heilzaam ons vóóraf te realiseren, én uit te spreken,
 dat juist daar, in dat kleine groepje van twee of drie mensen,
Hij erbij is, zonder meer.
...........................................
 
 
Over de grens van het leven heen
 
Op de laatste zondag van het kerkelijke jaar wordt,  in de meeste Protestantse kerken,
 de naam van hen die het afgelopen jaar zijn overleden genoemd.
 Nog één keer hoort hij of zij  bij de geloofsgemeenschap.
 En daarna begint er een nieuw leeg kerkelijk jaar.
In de Rooms Katholieke kerk worden de mensen die zijn overleden
 altijd weer meegenomen in de gebeden. Er wordt voor hun gebeden.
 Hun namen klinken zo nu en dan weer in de viering.
 Een troostrijke gedachte.  In het rouwen om een geliefde is het van waarde
dat de namen van dierbare overledenen blijvend worden genoemd.
Weet je nog wel dat hij dat zij…… ze mogen meegaan op onze verdere levensweg.
  Mijn kleinkinderen die hun pake niet gekend hebben, praten regelmatig over hem.
En ze vragen soms de wonderlijkste dingen.  Zo maken ze zich door onze anekdotes
en verhalen en de foto’s, een beeld van hem. 
 In hun leven gaat hij op een bijzondere manier mee naar de toekomst.

 

..................................
Een zaam

 

Over het algemeen zijn we kuddedieren.

 Zijn we graag op plaatsen waar meer mensen zijn.

 Is het fijn als er ’s zondags veel bezoekers in de kerk zitten.
We zijn liever niet alleen, want dan kunnen  we ons al snel eenzaam voelen.
De weg naar het in ogenschouw nemen van die eenzaamheid, laat staan het aanvaarden ervan, is lastig.

 Eenzaamheid doet ons ernaar verlangen om aanvaard, omarmd te worden.

 Duizend uitvluchten zijn er te bedenken om maar niet alleen te zijn.
En toch denk ik dat het voor elk mens ook van levensbelang is om soms eenzaam te zijn.

Om alleen te zijn met mezelf, luisteren naar wat er zich diep van binnen bij me afspeelt,

 soms in het niets de wortels van mijn bestaan kunnen voelen.

En dan blijkt dat in de diepste eenzaamheid

de Eeuwige soms het dichtst bij ons kan komen.
Nu ik er achter ben gekomen dat zowel Hij als ikzelf daar te vinden zijn,

 is er een verlangen wakker geroepen.

........................................

 

Het groenere gras 
Afgelopen zondag ging het in de kerkdienst over jalousie.

Saul de eerste koning van Israël was jaloers op David de herdersjongen.

 David had het gedurfd om op Goliath de grote reus af te stappen.

Hij maakte mooie muziek.

 En  hij was een goede strijdmakker, zelfs zo,

 dat de  mensen zongen “Saul heeft duizenden verslagen en David tienduizenden”.

Dat was teveel voor de koning. Hij raakte het vertrouwen in zichzelf en zijn God kwijt.

Als een mens zich blind staart op zichzelf.

Is het gras bij een ander al snel groener.

 Gun ik het een ander dat hij of zij….  en wat gun ik mezelf. 

Ben ik tevreden met mezelf, mijn lijf, werk, mijn familie  met het land waarin ik woon.
Dat groenere gras kan mij, net als Koning Saul, soms ook dwars zitten.

  Verbittering ligt dan op de loer.

 Gelukkig kan en mag ik elke nieuwe dag terugkeren naar mezelf en mijn Schepper.

 Houden van mezelf evenveel als van een ander.

Houden van een ander evenveel als van mezelf.

 Een levensvullende opdracht.

 

......................................................

 


Lofzang van de schepselen

 

Op 4 oktober vierden we dierendag

 en daarmee verbonden is ook de naam van de Heilige Franciscus.

 Hij sprak met de vogels en ze luisterden. Hij had oog voor de kleine en grote schepselen.

 Aan het eind van zijn veelbewogen, doorworstelde leven componeerde hij het zonnelied.

Dat lied, ook wel lofzang van de schepselen genoemd

bezingt de schepping in al zijn en haar toonaarden.

 Het begint met de woorden ‘Allerhoogste, almachtige, goede Heer

van U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegen.

U alleen, Allerhoogste, komen ze toe, en geen mens is waardig uw naam te noemen.’
Franciscus zingt over ‘broeder zon, door wie Gij ons verlicht’,

 en ‘zuster maan’. ‘Broeder wind’ en ‘zuster water,

 nuttig en nederig, kostbaar en kuis’.

 En ‘onze zuster moeder aarde, die ons voedt en leidt’.

 Broer en zuster noemt hij de schepping, zo dichtbij, na aan het hart.

Zelfs de dood noemt hij onze zuster.

Franciscus zong zijn lied in 1226; wat zingen wij vandaag?

 

.........................................................
 

Dank U wel.


Broeder Wim uit het kapucijnenklooster
vertelde me dat zijn persoonlijk ochtendgebedbestond uit de woorden”Dank U wel voor deze nieuwe dag”.
Ik merkte op zo’n kort gebed?
 Broeder Wims antwoord was “Ik leer steeds meer woorden weg te laten,
 daardoor worden de woorden die overblijven krachtiger.
Ik heb het mezelf ook aangeleerd, zo gaandeweg, bij het wakker worden
zijn de eerste woorden die bij me bovenkomen, dankwoorden voor de nieuwe dag ,
 dat ik ook deze dag mag be- leven.
Afgelopen woensdag vierden we in de kerk dankdag.
Ik kan over veel dagelijkse dingen dankbaar zijn.
 Mijn gezondheid, over het huis waar ik warm en ongestoord kan slapen. 
Er is geld om eten te kunnen kopen. En ik leef in een land waar ik niet op de vingers word gekeken,
Waar ik mag geloven en naar de kerk gaan.
Voor een groot deel van de wereldbevolking ziet het leven er heel anders uit. 
 Alleen  al daarom vind ik het belangrijk om de dag te beginnen met ,
dank U wel.
 
 .................................................... 

Ruimte maken
 
Het afgelopen weekend was ik weer in het kapucijnenklooster in Brabant.
 Ik mocht een weekend begeleiden over het onderwerp kerk en geloven.
De deelnemers vertelden dat ze met gemengde gevoelens naar dit weekend gekomen waren.
 In het kennismakingsrondje kwam al veel aan de orde:
pijn die de kerk mensen bezorgt, misstanden in de kerk,
 de vraag hoe je verbinding kunt maken tussen je eigen geloof en de kerkgemeenschap.
Lastige, boeiende vragen.
 Met elkaar praten over kerk en geloven betekent dat ik luister wanneer jij vertelt wat je op je hart hebt,
en dat jij daarna luistert wanneer ik vertel.
We merken elk weekend weer hoe helend de dialoog daarbij werkt.
 Als iedereen zijn of haar eigen geloofsverhaal mag vertellen,
 als dat er mag zijn, ligt er een schat van wijsheid tussen mensen in,
vinden ze rijkelijk inzichten voor hun geloofsweg, gaan ze open bloeien.
 Dat wonder gebeurde ook deze keer.
 De Geest vond de ruimte om te waaien.
 
............................................................
 
Op zand gebouwd?? 

Tijdens het werken in de tuin, dacht ik aan een interview
 met 'eurocommissaris Neelie Kroes' wat ik op de tv zag.
 Ze vertelde dat het in Brussel haar taak is,
 om Europa zo snel mogelijk digitaal te krijgen.
En al grasmaaiende bedacht ik me, wat zou er gebeuren
als de hele digitale wereld een paar weken plat komt te liggen.
Wat zal er dan überhaupt nog kunnen functioneren. Geen water, gas, elektrisch. Lege winkels .
 Heel veel mensen die niet kunnen werken. 
 Informatie is niet meer voorhanden. Het verkeer is ontwricht en ga zo maar door.
En ook mijn grasmaaier doet het niet meer.  Gelukkig ligt er op zolder nog een zeis.
We worden dan weer teruggeworpen op onze basis, de kracht van de schepping, 
 de zon die blijft schijnen en het gras dat doorgroeit, 
 de bloemen die bloeien alsof er niets aan de hand is.
 Onze basis blijft wonderbaarlijk heel.
Nu begrijp ik een beetje hoe vroegere hoogstaande culturen  zomaar weer weggevaagd konden worden.

 ....................................................................................

Je mag zijn die je bent

Tytsje Hibma schreef maandag in het Friesch Dagblad
over het onderzoek  naar de verschillende stromingen binnen de PKN.
Ik was net een weekend met een groep mensen in een klooster in Brabant geweest.
We zaten in een kring  en op een groot vel papier stond in het midden geschreven Jezus Christus. 
 Na een korte stilte mochten wij daaromheen woorden schrijven die bij ons opkwamen.
 Mijn woorden waren Richtingwijzer en Vrijmaker.
De diversheid aan woorden die opgeschreven werden, verwonderden en verwarden me.
Mijn vertrouwde beelden kwamen in beweging, ze brachten ruimte en ook onbehagen. 
 Zoveel verschillende woorden die een tipje van de sluier oplichtten rond het geheim van geloven
van degene die ze opschreef,  maar die de lading die er achter schuilt niet kunnen dekken.
Unieke mensen met een unieke geloofsbeleving samen op weg.
In het klein beleefde ik dat weekend een weerspiegeling van het grote onderzoek.

....................................................................

Een vraag voor kerk mensen

Vlieland heeft sinds een paar jaar een eigen festival “into the great wilde open”
Mijn zoon en schoondochter hadden me uitgenodigd om met hen op Vlieland vakantie te vieren ,
en ook mee naar het festival te gaan.
Mijn zoon gaat, vanwege de muziek en de sfeer, graag naar dit soort bijeenkomsten.
En ik was verwonderd over de ontspannen sfeer  die er heerste onder de  festivalgangers.
De muziek was zeer divers,  zaterdagmorgen speelde een band  waarover mijn zoon opmerkte “dit was een halve preek”.
In het bos bezong een Ierse zanger, onder de aandacht van honderden aandachtige mensen, de liefde. prachtig.
De sfeer deed me denken aan jaren geleden meegemaakte vieringen, 
 op 2e pinksterdag in het bos van Veenklooster.
En ook de voor mij te harde muziek ontbrak niet.
Ik vroeg me af:  wat is het waarvoor mensen zoveel moeite doen, 
 het halve land doorreizen, de boot nemen, in een tentje gaan slapen om…
mist de kerk om de hoek van de straat de boot?

........................................................................

Het wonder van de vissen

Een groot genoegen beleef ik aan een middag,
samen met mijn dochter, slenteren over de Dappermarkt in Amsterdam. 
 Een bonte stoet van zeer uiteenlopende mensen  uit even zoveel gekleurde culturen trekt aan mijn ogen voorbij.
 En de fleurig uitgestalde koopwaar  wordt soms luidruchtig aangeprezen door ras Amsterdammers.
 Mijn oren vangen zoveel verschillende klanken op dat ik blindelings niet op het idee zou komen
 in Amsterdam rond te lopen. Ik heb diepe bewondering voor de bestuurders van deze multi -culti stad.
  Het vraagt nogal wat inzicht om verstaanbaar te blijven voor  jup en dakloze, 
 Somaliër en Friese  inwoners. We lopen langs  de viskraam en besluiten  een visje mee te nemen.
  Een groezelig geklede man voor mij geeft de visverkoopster wat kleingeld,
 hij zegt iets over God, wat ik niet versta, en zij glimlacht, geeft hem vier lekkerbekjes.
 Hij bedankt haar uitvoerig.
Even later, komt hij terug, vraagt om een leeg zakje,  en zegt, “deze rijkdom wil ik gaan delen”.
Ik ontvang  een levensles van de straat .

....................................................

Tussen neus en lippen door.

Zittend voor mijn tent kijk ik naar de buurman die een soort van trampoline opblaast.
 “Die heb ik gewonnen” zegt hij. “Hij is voor mijn kleinkinderen, 
 die hier verderop met hun vader, voor zover dat mogelijk is vakantie vieren.
 Hun moeder is  verongelukt,  en  hun vader zit nu in een rolstoel, de kinderen hebben het ongeluk zien gebeuren.
 En nu proberen wij er zoveel mogelijk voor hen te zijn”
Zomaar op een doordeweekse morgen,luister ik  naar het verhaal van mijn  buurman.
 Ik weet  dat ook mijn wereld er in één seconde heel anders uit kan zien.
Me er op voorbereiden kan niet, en me er tegen wapenen lukt ook niet.
Er bewust  van zijn dat leven o zo kwetsbaar is het enige.
 Maar als het gebeurt sta ik met lege handen.
 Komt er een soort machteloosheid over me.  Kan ik soms alleen maar bidden.
Voor de buurman en zijn familie, en voor de mensen in Noorwegen,
om nabijheid van de Onbegrijpelijk  Grote Liefdeskracht.

Steek ik een kaarsje aan, als symbool van licht, 
 Licht ,dat ondanks alles, het duister zal overwinnen.

....................................................................

Wind in de zeilen

De zeilboot ligt weer in het water.  Elk jaar opnieuw vind ik het een spannende klus, 
 omdat ik na de winter vergeten ben wat er allemaal bij komt kijken.
Zeilen vertelt me veel over hoe het leven in elkaar steekt.  Soms drijf ik dobberend af in mijn bootje, 
 soms moet ik met inspanning tegenwind te lijf; dat vraagt stuurmanskunst.  
Aan lager wal zitten vraagt inzicht en energie om weer aan hoger wal te komen.
 Bij tegenwind moet ik laveren, ik kan niet recht in de wind varen.  
En kapitein zijn op mijn eigen bootje is ook al zo’n bijzondere ervaring.
Het roer van mijn leven in handen houden,  en de Wind opzoeken,
vooral als het maar een klein briesje is: ook dat vraagt aandacht, concentratie en geduld.
Het lukt me de ene dag veel beter dan de andere.
 Soms is Het er even, de Geestkracht waarop ik door de dagen ga.
  En weet ik: dit is de goede koers.
En op een ander moment, zijn er voor mij te woelige baren
wil ik graag het roer uit handen geven.
 Heb ik zittende in mijn bootje alle vertrouwen in iemand met meer stuurmanskunst. 
...................................................................

Opbouwwerkers

Met de vacare- gedachte schrijvers zitten we op een zonnige morgen, 
 op de camping aan de koffie.  Eerst luisteren we naar elkaars verhalen.
En daarna gaan we samen een stille wandeling maken langs het water van de Ee.
 We krijgen voor onderweg een tekst uit het Bijbelboek Haggai mee.
In die tekst heeft de  profeet  een boodschap voor de  mensen die uit de ballingschap terugkeerden.
  Ze zijn aan de herbouw van de tempel begonnen. 
 De profeet vraagt hen wie nog weet heeft van de oude tempel, en wat er nu van overgebleven is.
Hij roept hen, namens de Eeuwige op,  en zegt: Wees sterk, ga aan het werk , want Ik ben met jullie, zoals Ik beloofd heb.
De woorden, wees sterk want Ik ben met jullie, raken ons.
 Soms is er de verleiding om maar bij de pakken neer te gaan zitten.  
En dan komen deze woorden voorbij.
Wees sterk, hou vol, bouw aan het geloofshuis van de toekomst,
  op Hem kunnen we rekenen. Een troostvolle boodschap die ook vandaag springlevend is.
........................................................................


De pruimen zijn rijp

In mijn tuin staat al vijfentwintig jaar een pruimenboom.
 Elk voorjaar in april zie ik de bloesemknoppen verschijnen.
  En na een paar zonnige dagen is het een zee van witte bloemen.
Hardwerkende bijen proberen, bij mooi weer, zoveel mogelijk nectar uit de bloemen te halen 
 en daarmee zorgen ze gelijktijdig voor het bevruchten.
In mei en juni zie ik de groene vruchtjes groeien, en soms al veel te vroeg onder de boom liggen.
En nu is het oogsttijd de paarse sappige vruchten vallen bij bosjes uit de boom. 
 En ik mag ze verwerken en zomaar uitdelen.
Dit wonder voltrekt zich elk jaar weer. Het enige wat ik er elk jaar voor moet doen is, in de herfst de boom snoeien, zorgen dat er licht in het midden van de boom valt. 
 Als ik dat niet doe wordt het een warboel van takken en verstikken ze elkaar.
Zo gaat  het ook in mijn leven,
soms moet er gesnoeid worden,  ruimte gemaakt worden
 voor Licht,om vruchten te kunnen mogen dragen.
....................................................................


Mooiweerkampeerder

Gisteravond ben ik teruggekomen van een paar dagen kamperen in een klein tentje.
 De eerste nacht heb ik heerlijk geslapen en de zon scheen al toen ik de volgende dag wakker werd.
We hebben een fietstocht gemaakt door het prachtige Drenthe landschap. 
 Zo tegen de avond begon het te regenen, en het hield niet meer op. Toen werd het echt kamperen. 
Met natte voeten in de slaapzak kruipen, en de regen tikt niet tegen het zolderraam, maar vlakbij tegen het tentdoek.
De volgende morgen regende het nog, kussen nat, voeteneind van de slaapzak nat, en alles voelde klam.
Ik realiseerde me dat er mensen zijn die lange tijd zo moeten leven.
Omdat ergens  een aardbeving hun huis weggevaagd heeft, 
 of ook bij ons in Nederland omdat ze doodgewoon geen ander onderkomen hebben.
Het bleef de hele dag een natte boel,
 en ik besloot om naar mijn comfortabele huisje te gaan, 
 waar ik de cv op 20 graden zette, en dankbaar om me heen keek.
...................................................................


Hoeden en weiden

Naast de camping waar ik een caravan heb,
graast elk jaar een kudde schapen.
Als ik mijn dagelijkse wandeling langs hun weiland maak,
 kijken de schapen en ook de lammeren even oplettend naar me. 
 De herderin en ik lijken wel wat op elkaar, en daarna eten ze weer rustig door.
 Soms als er een schaap ontsnapt is, help ik het om weer bij de kudde te komen.
Minimaal twee keer op een dag komt de herderin, de schapen herkennen haar direct. 
 Ze loopt tussen de kudde door en controleert van dichtbij of iedereen gezond is, daarna put ze drie tonnen water.
  Soms maken de herderin en ik een praatje met elkaar.
Al een tiental jaar zie ik zomers ditzelfde tafereel voor me. 
 De dagelijkse zorg van de herderin, de herkenning van de schapen en lammeren.
  Zij roept bij mij het beeld op van de Goede Herder.  En Zijn zorg elke dag weer voor al wat leeft.
En ik vraag me af: Hoe staat het er eigenlijk voor met mijn herder zijn?
................................................................................................................

Elke dag vieren

Pinksteren ligt al weer een poosje achter me. 
 De in zicht komende vakantie vraagt nu om aandacht.
Ze hebben wel wat met elkaar vakantie en Pinksteren. In beide speelt het nieuwe waarnaar ik verlang een rol. 
Tijdens het Pinksterfeest kan  de ervaring van nieuwe Geestkracht gevoeld worden, 
 in het samen boven alle kerkhokjes uit, vieren.
 En in mijn vakantie hoop ik op ook die nieuwe Kracht te mogen ontvangen,
 in het terugkomen op mijn basis, en er boven uitgetild worden, weer helder te mogen zien.
Nieuwe verlangens die ik graag elke dag in mijn leven wil integreren.
Dagelijks beginnen met een half uurtje vakantie, op mijn knielbankje.
In een rustig hoekje, stil, wachten op stilte, de Wind .
Vaak lukt het me, en krijg ik,
 soms ondanks de drukte van moeten in mijn hoofd, nieuw zicht voor die dag.
 Elke dag recreëren bij de Eeuwige om te mogen creëren in zijn schepping.
...............................................................................

Franciscus van Assisi

Vorig najaar was ik in Assisi, de stad in Italië waar Franciscus geboren is en geleefd heeft.
Ik was en ben er verwonderd over dat er zoveel jonge en oudere mensen  naar zijn stad pelgrimeren,
en met eerbied zijn graf bezoeken.
Franciscus van Assisi die van rijkeluiszoon een arme bedelaar wilde worden om op die manier Jezus te volgen.
Hij is al snel na zijn dood heilig verklaard, en in de kloosters waar ik kom is hij de geloofs wegwijzer.
Franciscus leefde ver voor de Reformatie , dus ook ver voor de scheiding van kerken.
Over die kerkmuren heen kan hij ons vandaag nog, en weer, leren hoe we met de schepping om kunnen gaan,
 en op welke manier we onze geloofsweg mogen gaan. Hoe die weg er uit zal zien?
Franciscus zegt in zijn testament daarover,” niemand toonde me wat ik moest doen,
 maar de Allerhoogste zelf heeft me geopenbaard,
 dat ik moest leven volgens het model van het heilig evangelie”.
Vandaag groet ik u met zijn groet, Vrede en alle goeds.
............................................................................................


Is dapper zijn moeilijk?

Dapper dat woordje hoor ik  niet zo vaak meer.
 En daarom maakt dat het woord me nieuwsgierig. Wanneer ben je dapper?
Als je flink bent, onverschrokken? En wanneer ben je dat dan?
Vragen die bij me opkomen over dapper zijn of doen.
 In ons land hebben  we allemaal onze eigen mening over een ander. 
 Als het over onszelf gaat durven we onze nek niet meer zo snel uit te steken.
Onverschrokken,  je eigen weg gaan blijkt soms lastig, je past niet in het plaatje.
Ik weet dat christenen in meer dan vijftig landen dapper zijn.
Voor hun geloof uitkomen. 
 En omdat ze dapper zijn, riskeren ze gevangenisstraf of nog erger.
Ik moet ook aan Petrus denken.  Hij was ervan overtuigt dat hij dapper zou zijn. 
 Toen het er op aan kwam ging hij de mist in.
Hoe flink ben ik als ze mij vragen, hoor jij ook bij Hem?  Ga ik ervoor?
.........................................................................

 
Tussen opstaan en op weg gaan.

Een mens die opnieuw moet leren lopen kan me haarfijn vertellen
 wat er in ons  hoofd en met onze spieren moet gebeuren voor we kunnen opstaan in beweging kunnen komen.
 En hoe klungelig dat eerst gaat.
 En in de natuur om me heen zie ik van dichtbij hoeveel  kracht nodig  is
 om vanuit een knop open te kunnen gaan om later te kunnen bloeien.
 In de dagen na Pasen heb ik weet van opstaan.
 Kom ik elke dag in beweging.
 Soms weifelend over oude vertrouwde paden, zoekend naar nieuwe wegen waarover de Wind kan waaien.
Pinksteren is dichtbij. De discipelen wisten na de opstanding van Jezus niet zo goed wat ze moesten doen,
 ze gingen weer vissen. Maar vingen niets.
Van de overkant riep Iemand, probeer het over de andere boeg,
 en het net scheurde bijna, zoveel  vis vingen ze.
 Het over een andere boeg gooien, een andere weg in slaan.
Het zal vast stuntelig  gaan, als  er van de overkant  Iemand mee gaat durf ik het aan.
.................................................................................................

Serieus nemen

In de hal van onze kerk ligt een voorbede boek.
 Daarin kan ieder die dat wil een voorbede schrijven.
 Elke zondagmorgen wordt het boek door een diaken de kerk binnengedragen.
 De voorbedes worden tijdens het gebed uitgesproken. Sinds kort woont Jetse in onze wijk.
 Hij woont met meerdere mensen in een huis van Talant, en komt elke zondag trouw in de kerk.
Jetse weet veel van de bijbel, en heeft vaak moeilijke geloofsvragen.
 Hij schrijft regelmatig meerdere gebedspunten in het voorbede boek.
 Gebedspunten die niet zo gemakkelijk tijdens een gebed te verwoorden zijn. Soms blijven ze onuitgesproken.
 En ik weet niet wat Jetse daarvan vind.
Na de dienst, tijdens het koffiedrinken, komt hij regelmatig bij me met vragen over de preek.
 Elke keer heeft hij bevestiging nodig dat God liefde is, en dat het goed is zoals het is.
Jetse leert me om mensenkinderen serieus te nemen aandachtig te zijn.
.......................................................................................


  Het valt me toe – als ik durf

Ik zal het je laten begrijpen.
 Die woorden blijven bij me hangen als we op een voorjaarsavond meditatief gaan wandelen.
 Voor onderweg krijgen we woorden uit het Johannes evangelie mee.
We laten de woorden in stilte al lopend, kijkend, voelend en vooral luisterend binnenkomen.
De heilige Geest zal je alles duidelijk maken, zegt Jezus.
 Dus ik hoef niet zo nodig zelf eindeloos te zoeken. Het komt bij me.
Het valt me toe, en als ik die beide woorden omdraai, staat er toeval.
 Wat een ruimte scheppen die woorden. Ook roepen ze onmiddellijk vragen op.
 Sta ik open voor wat op me toe komt? Durf ik dat binnen te laten komen?
Wil ik daar wel iets mee? Mijn gedachten gaan naar professor Berkhof.
Hij heeft veel dikke boeken geschreven
. Aan het eind van zijn leven zou hij gezegd hebben:
 „Alles wat ik geschreven heb kon op de nagel van mijn duim." Genade.
....................................................................................................................


De drempel over

Bewust de deurkruk naar beneden doen, een andere ruimte binnengaan:
dat vraagt om beweging,moed verzamelen of nieuwsgierig zijn.
Wat tref ik aan, wat zien mijn ogen, wat ervaart mijn hart?
 Het is een levenskunst om nieuwe omstandigheden
, hoe onoverzichtelijk ze eerst ook op je afkomen,met een open blik tegemoet te kunnen treden.
 Een levenskunst die je moet verwerven, iedere dag opnieuw.
 Soms is het oude vertrouwde onze veilige haven, en varen we liever niet uit.
Dan durven of willen we gewoon niet.
 Het volk Israël ervoer dat aan den lijve in de woestijn 'Had ons maar bij de vleespotten van Egypte laten zitten!
Wat moeten we hier zonder zekerheden?'. Het zicht op de vurige wolkkolom was vertroebeld.
 Leven vraagt elke dag opnieuw een keuze van ons.
 Durven we deuren in ons hart open te doen, drempels te nemen en nieuwe ruimtes in te stappen?
Als het zicht op de Eeuwige helder is, kunnen we het aan.
.....................................................................................................................


Gedachte
met een groep mensen mogen we elke dag een gedachte verzorgen in het Friesch Dagblad ik mag voor elke vrijdag een gedachte schrijven  een gedachte, of een overpeinzing over iets dat die ik met me meedraag of  wat ik tegenkom onderweg over leven en geloven   een spiegel of herkenning voor  de lezer deze gedachtes zet ik na dat ze in de krant hebben gestaan op de website